Καλό VS Κακό

Καλό VS κακό… Και ο νικητής είναι;;;

Καλό VS ΚακόΌπως μπορεί να συμπεράνει κανείς από τον τίτλο, στην σύντομη αυτή επισκόπηση, θα δοθεί η εικόνα μίας σκληρής μάχη με σκοπό να αναζητήσουμε έναν νικητή. Ο στόχος αυτός δεν είναι διόλου εύκολος, αλλά σε αυτό το επιχείρημα σταματάνε και οι περισσότεροι και δεν κάνουν βήμα παραπέρα. Σηκώνουν τα χέρια και αφήνουν τα πράματα στην τύχη τους, όχι όμως και εμείς, όχι σήμερα, όχι εδώ… Πάμε λοιπόν!

Διαφωτισμός, βιομηχανική επανάσταση, ραγδαία εξέλιξη των επιστημών, ταξίδια στο διάστημα, παγκοσμιοποίηση, οικονομική μεγέθυνση, τεχνολογική ανάπτυξη, αντιμετώπιση ανίατων ασθενειών, δημοκρατία, πολιτισμός, τέχνες και πάνω από όλα μια ανθρωπότητα που δίνει υποσχέσεις πολλές για ένα λαμπρό μέλλον. Αυτά από την μια πλευρά…

Ας δούμε όμως και την άλλη όψη του νομίσματος. Περιβαλλοντική υποβάθμιση , αύξηση βίας και τρομοκρατίας, διεύρυνση του χάσματος μεταξύ φτωχών και πλουσίων, ρατσιστικές και εθνικιστές συμπεριφορές, υποσιτισμός και πείνα, φυλετικές διακρίσεις, αύξηση πνευματικών προβλημάτων υγείας, κλιμάκωση των εθισμών, τεράστια υγειονομικά κόστη, ελλείμματα σε προϋπολογισμούς χωρών, καταναλωτικές φούσκες, χρεωκοπίες τραπεζών και επιχειρήσεων, κούρεμα καταθέσεων, ανεργία, πληθωρισμός, ηθική και εθνική αποδόμηση, διαφθορά, ενεργειακή ανεπάρκεια και κοινωνικοοικονομικές αδικίες κάθε είδους.

Και αν όλα τα παραπάνω σας φαίνονται ως γενικόλογα, ας δούμε κάποια τρομακτικά παραδείγματα μέσα από στατιστικές. Σύμφωνα λοιπόν με την UNICEF, 22.000 παιδιά πεθαίνουν καθημερινά από φτώχεια σε κάποια ήσυχη γωνιά του πλανήτη, πλήρως εγκαταλελειμμένα από τους πάντες και τα πάντα. Οι οικογενειακές συνθήκες επίσης ακολουθούν το χάλι της εποχής μας, με γονείς είτε άνεργους και δυστυχισμένους που βλάπτουν με χίλιους δύο τρόπους τα παιδιά τους, είτε κάνουν δύο και τρεις δουλειές για να ανταπεξέλθουν, σαν συνέπεια όμως να μην έχουν καθόλου χρόνο για τα παιδιά τους. Και τώρα πάμε, κατά τη γνώμη μου, στα πιο ανησυχητικά απ’ όλα τα στοιχεία. Κάθε 18 λεπτά (Η.Π.Α) ένας νεαρός πέφτει νεκρός από πυροβολισμό ενώ σε μια καθημερινή σχολική μέρα 135.000 μαθητές κουβαλούν στο σχολείο μαχαιριά και όπλα. Επίσης, στην αμερικάνικη νεολαίο ο φόνος είναι η νούμερο 2 αιτία θανάτου και ακολουθεί η αυτοκτονία ως αιτία θανάτου στη θέση νούμερο 3. Τέλος, όπως ακούμε και μαθαίνουμε καθημερινά, ο αριθμός των ανθρώπων που πάσχουν από κάποιας μορφής κατάθλιψη αυξάνει διαρκώς με κυριολεκτικά τρομακτικούς ρυθμούς. Μετά από τα όσα λέχθηκαν δεν μπορούμε παρά να προβληματιστούμε και να διαπιστώσουμε με σιγουριά πως κάτι δεν πάει καθόλου καλά σε αυτόν τον κόσμο, σίγουρα κάτι κάνουμε λάθος! Έχει άραγε το «κακό» νικήσει κατά κράτος τη μάχη και δεν το ξέρουμε ;

Όχι, μας λέει ο φιλόσοφος Νίτσε, καθώς κατ’ αυτόν δεν υφίσταται στην πραγματικότητα τέτοια μάχη, αλλά μονάχα στο «αφελές» μυαλό μας. Σε έναν κόσμο αναγκαιότητας, σε έναν κόσμο όπου δεν υπάρχει «ελευθερία», η ηθική δεν έχει καμία λογική βάση. Κάτι τέτοιο δεν είναι δύσκολο να το καταλάβουμε εάν σκεφτούμε ότι οι περισσότεροι από εμάς δεν αποδίδουμε ηθικές ιδιότητες στο ζωικό βασίλειο και γενικά σε αυτό που αποκαλούμε «φύση». Δεν λέμε ότι ένα λιοντάρι είναι «ανήθικο» επειδή καταβρόχθισε μία αντιλόπη, ούτε σε έναν κεραυνό που καταστρέφει ένα σπίτι ή σκοτώνει έναν άνθρωπο. Η ηθική – το καλό και το κακό – δεν έχει λοιπόν σύμφωνα με τον Νίτσε καμία θέση σε ένα κόσμο όπου κυβερνούν τα ένστικτα και τα φυσικά αίτια. Έτσι, εάν θεωρήσουμε τον άνθρωπο μέρος του φυσικού κόσμου δεν γίνεται να τον χαρακτηρίσουμε λιγότερο ή περισσότερο ηθικό από το λιοντάρι ή τον κεραυνό. Αυτή ωστόσο η άποψη εκφράζει μια αρκετά πεσιμιστική προσέγγιση του ζητήματος.

Για μας που θέλουμε να πιστεύουμε πως ο άνθρωπος είναι ον ξεχωριστό καθώς διαθέτει νοημοσύνη και μέσω της οποίας μπορεί να πετύχει πράματα που ξεπερνούν τα ένστικτα και την αναγκαιότητα, τότε η κατάσταση γίνεται αρκετά πιο πολύπλοκη και δύσκολη. Εάν πράγματι δεν θέλουμε να ενστερνιστούμε την άποψη του Νίτσε, το δίχως άλλο επωμιζόμαστε αυτομάτως την τεράστια ευθύνη για τα δεινά του κόσμου. Αφού θέλουμε σαν άνθρωποι να είμαστε ξεχωριστοί, πρέπει να πράττουμε και αναλόγως και όχι όποτε μας συμφέρει αλλά όποτε μας δίνεται η ευκαιρία. Εγώ, οι γονείς μου, οι φίλοι μου, το σχολείο μου, η πόλη μου, η χώρα μου, κλπ…, όλοι μας φταίμε για τη δυστυχία που υπάρχει όσο δεν κάνουμε απολύτως τίποτα για να την αλλάξουμε. Και η άποψη ότι μόνοι μας δεν μπορούμε να αλλάξουμε τίποτε γιατί «άλλοι» είναι αυτοί που κάνουν κουμάντο και αποφασίζουν για την τύχη του πλανήτη μας, είναι μια κλισέ έκφραση που μοναδικό στόχο έχει να μας ελαφρύνει από την ασήκωτη ευθύνη ώστε να μπορέσουμε ξέγνοιαστοι και ωραίοι να πάμε στο καφέ να δούμε την ομαδάρα μας να παίζει μπάλα.

Πρέπει να καταλάβουμε ότι μέση διαδρομή δεν υπάρχει. Στη μάχη καλού-κακού όσο κάποιος δεν παίρνει θέση ξεκάθαρα υπέρ του καλού, τότε δυστυχώς είτε το καταλαβαίνει είτε όχι, εξυπηρετεί τους σκοπούς του κακού. Κάθε φορά που γυρνάμε την πλάτη μας σε έναν άπορο, ή αλλάζουμε κανάλι επειδή δεν μας λέει κάτι το ντοκιμαντέρ για τη φτώχεια στην Αφρική, απλούστατα διευκολύνουμε το έργο αυτών που επωφελούνται από την κατάσταση αυτή. Δεν λέμε να αλλάξουμε τις ζωές μας και την καθημερινότητα μας, αλλά να αποκτήσουμε και μια δυο καλές συνήθειες με τις οποίες θα παίρνουμε ξεκάθαρα θέση στη μάχη. Ούτε λέμε πως παίρνουμε θέση γιατί περιμένουμε να δούμε αποτελέσματα. Το 1 ευρώ που θα δώσουμε στον άπορο μπορεί να μην αλλάξει το παραμικρό, δε θα τον σώσει άλλωστε ένα καρβέλι ψωμί. Η μάχη καλού-κακού ξεκίνησε πριν χιλιάδες χρόνια και θα τελειώσει ίσως πολύ μακριά από σήμερα, παρ’ όλα αυτά όμως εμείς οφείλουμε να διαλέξουμε στρατόπεδο, και φυσικά την επιλογή μας να την υποστηρίξουμε με ΠΡΑΞΕΙΣ.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *