Πνοή ζωής

Σας έχει τύχει όταν ήσασταν μικρά παιδιά να κάνετε κάτι άσχημο ή γενικά να συνέβη κάτι και να σας πήραν όλα σας τα παιχνίδια; Όλα όλα όμως, να μην σας άφησαν δηλαδή το παραμικρό ίχνος χαράς. Και αφού περάσατε ένα μεγάλο χρονικό διάστημα μακριά τους, αφού το πρόσωπο σας άλλαξε όψη από την στέρηση του χαμόγελου, ξαφνικά αποφάσισαν να σας ρίξουν λίγα ψίχουλα και να σας επιστρέψουν κάποια από αυτά. Όχι φυσικά όλα, απλά ένα μικρό δείγμα από αυτά, ίσα ίσα να μην ξέρετε αν πρέπει να χαρείτε ή όχι. Τελικά αποφασίσατε πως ίσως πρέπει να δώσετε μια ευκαιρία ακόμη στην ελπίδα και να την αφήσετε να τρυπώσει πάλι στην καρδιά σας. Αρπάξατε λοιπόν τα παιχνίδια και του δώσατε να καταλάβει..

Κάπως έτσι νιώθω και εγώ τώρα. Πέντε μήνες στο κρεβάτι και μοιάζει να έχω συνηθίσει. Μια τηλεόραση να παίζει συνέχεια, ένα παράθυρο που είναι αρκετά ψηλά ώστε να μην μπορώ να δω σχεδόν τίποτα ‘’ανθρώπινο’’ που να συμβαίνει εκεί έξω, ίσως μονάχα τον μονίμως συννεφιασμένο ουρανό μπορώ να διακρίνω. Μια κατάσταση που ίσως ψιλομοιάζει με τον μύθο του σπηλαίου του Πλάτωνα. Λες να έρθει κάποτε η στιγμή που θα με πάνε βόλτα και θα μου λένε πως εκεί έξω είναι ο πραγματικός κόσμος και όχι μες το δωμάτιο με τις φωνές των περαστικών, και εγώ δε θα τους πιστεύω και θα θέλω να με αφήσουν ήσυχο στο δωμάτιο μου; Όχι, όχι εντάξει, κάτι τέτοιο θέλει φαντάζομαι πάρα πολύ χρόνο για να συμβεί και στην περίπτωση μου έχουν ήδη αρχίσει να φαίνονται τα πρώτα αισιόδοξα μηνύματα, άρχισαν να μου ρίχνουν τα πρώτα ψίχουλα…

– Καλημέρα Δημήτρη! Σήμερα σου έχω πολύ ευχάριστα νέα. Θα σου φέρουν ένα ηλεκτρικό καρότσι το οποίο θα μάθεις να χειρίζεσαι μόνος σου ώστε να πηγαίνεις βόλτες. Δεν είναι τέλειο αυτό; – με ενθουσιασμό μου λέει η πρωινή νοσοκόμα που είναι υπεύθυνη για τα χάπια μου και που είναι ο πρώτος άνθρωπος που βλέπω κάθε μέρα.

Εγώ όμως δεν βγάζω άχνα. Καταρχάς δεν πιστεύω λέξη από όσα είπε και δεύτερον καταριέμαι την τύχη μου για ένα ακόμη πρωινό. Εντάξει, το καταλαβαίνω να με χτύπησε αμάξι και να με άφησε ανάπηρο για μια ζωή, καταλαβαίνω και πως έχασα και το ένα μου το χέρι, καταλαβαίνω και αποδέχομαι για την ακρίβεια χίλιες δυο ατυχίες, αλλά το ότι είμαι κλεισμένος σε ένα νοσοκομείο στη πρωτεύουσα της Σουηδίας όπου δουλεύουν 637 νεαρές και πανέμορφες νοσοκόμες αλλά εμένα να ανέλαβε να με ξυπνάει κάθε πρωί και να μου φέρνει τα χάπια μια 65άρα τρομακτική και τρελή νοσοκόμα, ε αυτό πάει πολύ. Δε βγάζω λοιπόν άχνα και περιμένω να φύγει. Σιγά όμως μη μου κάνει την χάρη. Θα έρθει πρώτα να με φιλήσει και καλά για καλημέρα, θα με πασπατεύσει, θα με ζαλίσει με γλυκόλογα και όταν πια καταλάβει πως η ώρα περνάει και πως πρέπει να κάνει και άλλες δουλειές, τότε και μόνο τότε θα με αφήσει στην ησυχία μου.

– Ετοιμάσου να οδηγήσεις! Σήμερα είναι η μέρα σου – μου ξαναλέει καθώς βγαίνει και αυτή τη φορά πράγματι με βάζει σε σκέψεις.

Να οδηγήσω να πάω που; Και πως θα γίνει κάτι τέτοιο; Εδώ είμαι συνδεδεμένος με 500 μηχανήματα και ορούς. Στην τσέπη μου θα τα βάλω αυτά; Πριν προλάβω όμως να τελειώσω το σκεπτικό μου, 2 άντρες μπαίνουν στο δωμάτιο μου σπρώχνοντας ένα αμαξίδιο.

Χωρίς πολλά πολλά, νοσοκόμοι και φυσιοθεραπευτές βάλθηκαν να με καθίσουν στο ηλεκτροκίνητο καρότσι. Μαζεύουν πρώτα τους ορούς και τα καλώδια, με ντύνουν, με μπουκώνουν με σοκολάτα για να μη ζαλιστώ όταν σηκωθώ καθιστός και τέλος, μου λένε διάφορα για να μου ανεβάσουν το ηθικό. Εγώ τους παρακολουθώ με ένα στραβό χαμόγελο και εξακολουθώ να μην βγάζω άχνα. Καταλαβαίνω ότι πιστεύουν πως θα είναι πολύ καλό για μένα να κάτσω σε αυτό το πράμα γι’ αυτό δεν τους φέρνω και αντίρρηση. Βιάζονται μάλιστα για να με καθίσουν πριν έρθει η μάνα μου ώστε να της κάνουν έκπληξη και να χαρεί που θα με δει στο αμαξίδιο.

Δεν μπορώ να σας εξηγήσω πόσο διαφορετικός μοιάζει ο κόσμος από μισό μέτρο πιο ψηλά. Σχεδόν δεν αναγνωρίζω το δωμάτιο μου. Όση ώρα μου εξηγούν οι φυσιοθεραπευτές πώς να οδηγήσω το αμαξίδιο, εγώ περιφέρω το βλέμμα μου στο χώρο με ένα καρφωμένο χαμόγελο στο πρόσωπο μου, σαν ένα μικρό χαζοχαρούμενο παιδί. Δεν είναι μονάχα η νέα προοπτική του κόσμου που με χαροποιεί τόσο πολύ, αλλά και οι διασκεδαστικοί φυσιοθεραπευτές που πασχίζουν να τους προσέξω για να καταλάβω υποτίθεται πως λειτουργεί το αμαξίδιο. Στα επόμενα δευτερόλεπτα θα πάρουν όμως μια καλή γεύση από αυτό που θέλω να τους πω από ώρα, αλλά δεν με αφήνουν με την πολυλογία τους.

– Σταμάτα! Τρελάθηκες; Που πας; – είναι τα λόγια του Brian, ενός εκ των δύο φυσιοθεραπευτών, που κεραυνοβολημένος με παρατηρεί να γραπώνω το χειριστήριο του αμαξιδίου και να κατευθύνομαι ολοταχώς για την πόρτα και την έξοδο μου απ’ το δωμάτιο. Πάνω που πάει πανικόβλητος να με ξαναφωνάξει για να σταματήσω, κάτι παράξενο συμβαίνει, μένει ασάλευτος για λίγα δευτερόλεπτα και επιτέλους ανακουφίζομαι γιατί δείχνει πως αρχίζει να καταλαβαίνει. Περνάω απ’ τις πόρτες και τους τοίχους στα χιλιοστά, κάνω αναστροφές, οδηγώ με όπισθεν, περνάω κάτω από αντικείμενα, ανάμεσα από πολυθρόνες και γενικά έχω μετά χαράς αναστατώσει ολόκληρη την πτέρυγα της νευρολογικής κλινικής.

Το εντυπωσιακό είναι ότι κανένας δεν μπαίνει στον κόπο να με σταματήσει. Για την ακρίβεια, κανένας δεν ξέρει αν πρέπει να με σταματήσει. Από τη μία δεν μπορούν να μου στερήσουν τη χαρά του να ξαναγνωρίζω τον κόσμο πέρα από το δωμάτιο μου, από την άλλη όμως πάνω από όλα είναι η ασφάλεια η δική μου και των άλλων ασθενών. Τι περίεργο όμως που είναι σε όλους τους που οδηγώ αυτό το πράμα για πρώτη φορά κι όμως το χειρίζομαι σαν να το έκανα για μια ζωή. Δεν τους παρεξηγώ όμως. Δεν με ξέρουν καθόλου, πώς να μην απορούν…

Το θέμα είναι όμως τώρα τι γίνεται που κάποιος πρέπει να με σταματήσει γιατί θα κάνω βόλτες μέχρι να μείνω στον τόπο από την κούραση. Αυτός ο κάποιος δεν γίνεται να είναι άλλος παρά η μητέρα μου που έχει μάθει και αναγνωρίζει αμέσως στα μάτια μου την ακόρεστη δίψα κάθε φορά που καταπιάνομαι παθιασμένα με κάτι.

– Μπράβο, μπράβο, πολύ καλά τα πας – λέει με συγκρατημένη χαρά η μητέρα μου λίγα δευτερόλεπτα αφότου άρχισε να παρατηρεί τις βόλτες μου.

– Άστο τώρα όμως να ξαπλώσεις να ξεκουραστείς γιατί είσαι και καταπονημένος από την χθεσινή εγχείρηση. – και λέγοντας αυτά, θυμήθηκα ότι από χτες έχω ένα σημαντικά μακρύτερο ματσούκι στο λαιμό μου που διασφαλίζει την ελεύθερη είσοδο και έξοδο του αέρα στο αναπνευστικό μου σύστημα.

Για την ακρίβεια, αυτή η κατάσταση ονομάζεται τραχειοτομή όπου τοποθετείται κάτι σα σωληνάκι απ’ το οποίο θα περνάει ελεύθερα ο αέρας. Εμένα λοιπόν μου έβαλαν χτες ένα μακρύτερο και φαρδύτερο σωληνάκι ώστε να περνάει ευκολότερα ο αέρας. Όχι ότι με ρώτησαν κιόλας, μιας και εγώ ανέπνεα μια χαρά και πριν. Ίσα ίσα τώρα μοιάζει κάτι να μην πηγαίνει καλά και κάθε φορά που τους το λέω επιμένουν ότι είναι από το μετεγχειρητικό άγχος και πως θα συνηθίσω. Αυτό που οι γιατροί νομίζουν ότι ξέρουν τα πάντα αλλά όταν τους ρωτάς λένε ότι τίποτα δεν είναι σίγουρο, είναι και παράδοξο και συνάμα διασκεδαστικό. Πιο πιθανό είναι να γίνει θαύμα και να σηκωθώ και να περπατήσω παρά ο γιατρός να παραδεχτεί λίγες ώρες μετά την εγχείρηση του ότι έκανε λάθος και απ’ το οποίο όλως τυχαία το νοσοκομείο έβαλε λίγα ακόμη χρήματα στα ταμεία του. Ας τα παραβλέψω όμως όλα αυτά για την ώρα και ας κοιμηθώ λιγάκι γιατί το απόγευμα θα με τραβολογάνε στο φυσιοθεραπευτήριο – γυμναστήριο για να υποδυθούμε όλοι μαζί ότι κάνω κάτι σαν ασκήσεις.

Πράγματι λοιπόν, λίγες ώρες μετά, και από τον ύπνο, νιώθω αρκετά ξεκούραστος. Σημαντική συμβολή βέβαια είχε και το οξυγόνο που μου χορήγησαν, κάτι που απ’ τη μια δεν είναι καλό γιατί πρέπει να συνηθίσω χωρίς αυτό, από την άλλη όμως μετά την χθεσινή εγχείρηση και την επακόλουθη έντονη ανησυχία μου ότι κάτι δεν πάει καλά, δεν φαίνονται πρόθυμοι να μου χαλάσουν χατίρι. Για την σχετική ευδιαθεσία μου ευθύνεται φυσικά και το γεγονός ότι θα πάω για πρώτη φορά στο φυσιοθεραπευτήριο καθιστός. Αυτό ήταν πάντα κάτι που με έκανε να νιώθω άβολα. Ήμουν μέχρι σήμερα ο μοναδικός εκεί μέσα που πηγαινοερχόταν με ολόκληρο κρεβάτι και η αναστάτωση που προκαλούσα ήταν πάντα μεγάλη. Τέλος όμως αυτά, σήμερα θα είμαι κύριος. Ωστόσο, δυστυχώς, πάλι θα χρειαστεί να ξαπλώσω εκεί, καθώς θα περάσω σίγουρα και από τον ορθοστάτη. Μη λέω ψέματα όμως, πιο πιθανό είναι να με βάλουν μόνο στον ορθοστάτη. Ολόκληρο γυμναστήριο και εγώ περνάω όλη μου την ώρα σε ένα κρεβάτι που απλά σηκώνεται όρθιο και στέκομαι έτσι σα χαζός για καμιά ώρα. Στην καλύτερη περίπτωση να παίξουμε και με κανένα μπαλόνι, μου το πετάνε δηλαδή και εγώ προσπαθώ να τους το στείλω πίσω. Δεν ξέρω γιατί αλλά μ’ αρέσει ιδιαίτερα αυτό το παιχνίδι. Προσπαθώ να του δώσω φάλτσα ή να το κάνω να κάνει τούμπες ή να πάρει ύψος και τελικά να πέσει εκεί που θέλω, τέτοια διάφορα κάνω και περνάει η ώρα ευχάριστα με το μπαλόνι. Ας ελπίσουμε να παίξω και σήμερα αρκετά.

– Γεια σου Δημήτρη παλίκαρε που είσαι και οδηγάρα! – με ενθουσιώδη φωνή, μου λέει ο Nick, ο δεύτερος φυσιοθεραπευτής ο οποίος μου είναι κάπως πιο συμπαθής αν και είναι το ίδιο χαζούλης με τον Brian. Γενικά, δεν είμαι ποτέ κακός μαζί τους, ίσα ίσα τους θαυμάζω κιόλας γιατί έχουν να κάνουν με τόσους ανθρώπους κάθε μέρα και παρ’ όλα αυτά τα καταφέρνουν περίφημα και στο κομμάτι που αφορά τη φυσιοθεραπεία αλλά έχουν και τον τρόπο τους να ανεβάζουν τη ψυχολογία των ασθενών. Εγώ πάλι δε τα μπορώ καθόλου αυτά, πώς να το κάνουμε… περνάω τη φάση μου.

– Γεια και σε σας! – λέω κάπως ξεψυχισμένα γιατί απ’ ότι φαίνεται το θέμα με το αναπνευστικό μου έχει αρχίσει να δυσχεραίνει τα τελευταία λεπτά. – Θα παίξουμε σήμερα με το μπαλόνι;

– Ναι, γιατί όχι; – απαντάει ο Brian χαμογελώντας χαζοχαρούμενα στον Nick. – Απλά θα κάτσεις πρώτα στον ορθοστάτη γιατί είναι πολύ σημαντικό για την υγεία σου. Πολλές από τις σωματικές σου λειτουργίες βελτιώνονται σε σημαντικό βαθμό από αυτή την άσκηση. Μη ξεχνάς ότι το σώμα μας είναι μια μηχ.. – σταματάει ξαφνικά όμως αυτό που έλεγε γιατί κάτι περίεργο και άκρως δυσάρεστο συμβαίνει.

– Δημήτρη τι σου συμβαίνει; – πανικόβλητη με ρωτάει η μάνα μου που βλέπει πως έχω γουρλώσει τα μάτια μου και κάτι προσπαθώ να τους δείξω με το χέρι μου. Δεν μπορώ να αναπνεύσω καθόλου και δεν έχω ούτε καν τον ελάχιστο αέρα για να μπορέσω να ψιθυρίσω και να τους το πω.

Όλα συνέβησαν τόσο γρήγορα. Οι φυσιοθεραπευτές έκαναν την πλάκα τους, εγώ έκανα σβούρες με το νέο μου καρότσι, οι άλλοι ασθενείς μες το φυσιοθεραπευτήριο με χάζευαν που έκανα μανούβρες και χαίρονταν συνάμα με την εξέλιξη μου καθώς τόσο καιρό στεναχωριόντουσαν να με βλέπουν να κάνω βόλτες με τα κρεβάτια, και τέλος, η μάνα μου, που για πρώτη φορά σήμερα, μετά από τόσους μήνες ένιωσε πως η τύχη μας ίσως αρχίσει να αλλάζει. Τι πράμα και αυτό όμως με την τύχη και πόσο ειρωνική μπορεί να γίνει μερικές φορές. Μια στα παίρνει όλα και απλά περιμένεις να έρθει το τέλος, τότε όμως σου πετάει λίγες υποψίες ελπίδας και εσύ σα μικρό παιδί που του φέρνουν λίγα παιχνίδια πίσω αρχίζεις και πάλι το παιχνίδι, ρίχνεσαι για μια φορά ακόμη στη μάχη. Η επιστροφή της όμως δεν αργεί, εμφανίζεται και πάλι για να σου θυμίσει ότι αυτή κάνει κουμάντο και ότι εσύ είσαι απλώς ένα έρμαιο της. Θα χαίρεσαι μονάχα όταν το επιτρέπει αυτή και θα λυπάσαι όταν το επιθυμεί. Τα μονοπάτια που σου στέλνει να διασχίσεις μπορεί να είναι είτε ευχάριστα και ευκολοδιάβατα, είτε τρομαχτικά και εκδικητικά. Ναι, πράγματι υπάρχουν και μονοπάτια εκδικητικά. Είναι αυτά που ακολουθούν πολλές φορές από μια περίοδο μακράς ευμάρειας στη ζωή σας. Δεν σας έχει τύχει ποτέ να σας πηγαίνουν όλα τόσο καλά που να ανησυχείτε μήπως ακολουθήσει κάτι πολύ άσχημο; Ε αυτήν ακριβώς την εκδίκηση της τύχης φοβάστε.

Το μονοπάτι που καλούμαι όμως τώρα εγώ να διασχίσω είναι πολύ διαφορετικό από αυτά. Είναι απ’ τα μονοπάτια που περνάει κανείς μονάχα μια φορά στη ζωή του. Στην αρχή χάνω λοιπόν τον ήχο. Ναι, σίγουρα δεν ακούω τίποτα καθώς όλοι γύρω κάτι κάνουν και κάτι λένε αλλά εγώ μονάχα να τους δω μπορώ. Η μητέρα μου πρέπει να κλαίει, να κλαίει πολύ. Το πρόσωπο της έχει πάρει μια όψη που δεν νομίζω να την έχω ξαναδεί. Είναι σαν να βλέπω τη ζωή να φεύγει από μέσα της. Λειτουργεί σαν καθρέφτης μου, ναι αυτό συμβαίνει, όσο εγώ απομακρύνομαι απ’ τη ζωή το ίδιο μοιάζει να κάνει και αυτή, σαν να μην θέλει να διασχίσω το τρομαχτικό τούτο μονοπάτι μοναχός μου.

– Δεν γίνεται όμως αυτό μητερούλα, μόνος μου πρέπει να κάνω το ταξίδι αυτό και σου ζητώ συγνώμη που εξαιτίας μου περνάς αυτό το μαρτύριο. Από δω και πέρα συνεχίζω το δρόμο μόνος μου – λέω από μέσα μου καθώς προσπαθώ να κουνήσω το χέρι μου σαν να την αποχαιρετάω.

Νομίζω πως χαμογελάω κιόλας γιατί βλέπω τους γύρω μου να απορούν. Αυτό είναι το τελευταίο πράμα που θυμάμαι τώρα. Αφού πρώτα έγιναν σκιές, μετά ακολουθεί ένα περίεργο σκοτάδι που τους καταπίνει και χάνονται από μπροστά μου. Δεν ξέρω αν πέθανα ή αν ακόμη κατευθύνομαι προς τα εκεί. Έχω από ώρα καταλάβει τι συμβαίνει απλά δεν ήθελα να χάσω ούτε μια στιγμή, ούτε μια στάλα χρώματος και ζωής. Όσο είχα ακόμη τις αισθήσεις μου πάσχιζα να τις εκμεταλλευτώ και να πάρω μαζί μου σαν ανάμνηση και το παραμικρό που μπορούσα. Τώρα εδώ όμως, σε αυτό το απελευθερωτικό σκοτάδι, ο χρόνος έχει πάψει να κυλάει και δε χρειάζεται πια να ανησυχώ για το μετά. Είναι σαν να μπορώ να μείνω εδώ όσο θέλω και να αναχωρήσω μονάχα όταν εγώ το επιθυμήσω.

Το τρέιλερ της ζωής μου αρχίζει να αναπαράγεται μπρος τα μάτια μου ή καλύτερα, απλά κάπου μες το μυαλό μου γιατί τα μάτια μου σαν όργανα νομίζω ότι έχουν πάψει να λειτουργούν εδώ και λίγα δευτερόλεπτα. Τώρα θα μπορούσαμε να πούμε ότι κοιτάζω με τα μάτια της ψυχής μου και αυτό που επιθυμούν να δουν τώρα δεν είναι το τρέιλερ της ζωής μου. Τόσους μήνες στο κρεβάτι άλλη δουλειά δεν έκανα. Ξεψάχνισα και αναβίωσα κάθε τι ενδιαφέρον μπόρεσα και βρήκα από το παρελθόν μου. Τώρα θα ήθελα να ασχοληθώ με κάτι πιο φρέσκο, όπως τα τελευταία δευτερόλεπτα πριν έρθει το σκοτάδι. Θυμάμαι τους χαζοφυσιοθεραπευτές που είχαν κοκαλώσει και παρακολουθούσαν το δράμα της ζωής μου σαν να βλέπουν κάποια συγκλονιστική ταινία, θυμάμαι επίσης και κάτι γυναίκες που έτρεχαν προς μια πόρτα και κάτι προσπαθούσαν να κάνουν εκεί. Φυσικά δε ξεχνάω τη μητέρα μου και ένα κόκκινο μπαλόνι που μόλις είχε προσγειωθεί στα πόδια της. Ήταν μάλλον αυτό με το οποίο θα έπαιζα. Χοροπηδούσε πάνω κάτω αδιάφορο για το τι συμβαίνει στο δωμάτιο, ελπίζοντας πως κάποιος θα ασχοληθεί μαζί του.

Αν πούμε ότι όλα τα πράγματα στον κόσμο έχουν ένα σκοπό και ένα λόγο που υπάρχουν, τότε είναι χαρούμενα όταν εκπληρώνουν τον σκοπό αυτό και δυστυχισμένα όταν όχι. Το ραδιόφωνο υπάρχει για να παίζει μουσική και χαίρεται όταν οι μελωδίες που βγάζει προσφέρουν στους άλλους όμορφες στιγμές. Το ρολόι υπάρχει για να μας δείχνει την ώρα, ο φούρνος για να φτιάχνει φαί και πάει λέγοντας. Έτσι είναι και με το μπαλόνι. Υπάρχει για να είναι φουσκωμένο και να χοροπηδάει από δω και από κει. Κρατάει τον αέρα μέσα του όσο περισσότερο μπορεί γιατί αυτό του δίνει ζωή. Όταν ο αέρας του βγαίνει απότομα κάνει ένα χαρακτηριστικό ήχο που εμάς μπορεί να μας διασκεδάζει αλλά από τη μεριά του μπαλονιού είναι ήχος-κλάμα γιατί θρηνεί για τον τελευταίο αέρα που είχε μέσα του και του έδινε ζωή.

Το μπαλόνι πράγματι δεν έχει επιλογή. Όταν χάνει τον τελευταίο του αέρα το δίχως άλλο δυστυχεί. Εμείς οι άνθρωποι όμως διεκδικούμε το δικαίωμα αυτό της επιλογής γι’ αυτό άλλωστε κάνουμε λόγο και για ελεύθερη βούληση. Έτσι και εγώ τώρα θέλω να πιστεύω πως από αυτή τη διεκδίκηση βγήκα για την ώρα νικητής, τα τελευταία δευτερόλεπτα, καθώς αποχαιρετούσα τον τελευταίο αέρα που μου έδινε ζωή, έκανα την επιλογή μου και χαμογέλασα. Γιατί η τύχη μπορεί να κάνει κουμάντο στο τι βρίσκουμε μπροστά μας, αλλά πως εμείς θα το αντιμετωπίσουμε είναι δικιά μας επιλογή. Χαμογελούσα όταν γεννήθηκα, χαμογελούσα όταν έφευγα, χαμογελώ και τώρα που επιστρέφω.

– Δημήτρη μας ακούς;; – είναι τα πρώτα λόγια που φτάνουν στα αυτιά μου και τα οποία μπορώ να επεξεργαστώ.

Δε βλέπω ακόμη από ποιον έρχονται αλλά νομίζω πως επέστρεψα. Κάποια μικροσκοπική γυμνάστρια βρήκε το θάρρος και τράβηξε βίαια το σωλήνα απ’ το λαιμό μου με την ελπίδα ότι τα πράματα θα καλυτέρευαν. Σίγουρα πάντως δεν μπορούσαν να πάνε και χειρότερα. Ευτυχώς για μένα αυτό με έσωσε. Το σωληνάκι που μου είχαν βάλει χτες στο λαιμό ήταν μακρύτερο απ’ ότι έπρεπε και κάπου με πλήγωνε στην τραχεία. Το αίμα που έβγαινε σιγά σιγά ξεράθηκε, έγινε θρόμβος και τελικά βούλωσε το σωληνάκι. Αφαιρώντας το μπορούσε και πάλι να κυκλοφορήσει ο αέρας, προσωρινά βέβαια γιατί έπρεπε σύντομα να μου ξαναβάλουν άλλο σωληνάκι.

Πρώτα λοιπόν έρχεται ο ήχος, μετά οι όψεις και τέλος τα χρώματα. Στις διαρκείς ερωτήσεις τους δεν απαντώ γιατί θέλω να διαπιστώσω πρώτα εγώ αν είμαι καλά και μετά αυτοί. Το ζητούμενο είναι να μην έπαθα κάποια εγκεφαλική βλάβη απ’ το διάστημα απουσίας του οξυγόνου απ’ το εγκέφαλο μου. Όχι νομίζω πως όλα είναι εντάξει. Αυτή τη φορά η τύχη μου χαμογέλασε… όπως άλλωστε έκανα κι εγώ για τα 20 δευτερόλεπτα της εμπειρίας που μόλις έζησα, μιας εμπειρίας που σίγουρα δε θα ξεχάσω ποτέ και που νομίζω πως θα κάνει και καλό στην υπόλοιπη ζωή, όση τύχει να είναι αυτή. Σε κάθε δυσκολία που θα προκύπτει θα θυμάμαι το μπαλόνι και θα σκέφτομαι πως όσο έχω αέρα μέσα μου δεν έχω λόγο να εγκαταλείπω, ακόμη όμως κι όταν αυτό συμβεί, θα το κάνω με τον τρόπο μου….

4 Responses to Πνοή ζωής

  • Συγκλονιστική αφηγηματική εμπειρία, μα κυρίως συγκλονιστικό το μήνυμα που προσφέρει. Θεωρώ πως είμαι τυχερή, μιας και κατά τύχη είδα την εκπομπή στην ΕΡΤ 3 και μου δόθηκε η ευκαιρία να γνωρίσω εσένα και τα κείμενα σου. Να σου πώς σε θαυμάζω? Να σου πω ότι με συγκινησες? Νομίζω ότι και να πω θα είναι λίγο , κι έτσι περιορίζομαι να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ από τα βάθη της καρδιάς μου. Να είσαι πάντα καλά και να μας υπενθυμίζεις τι σημαίνει δύναμη ψυχής…

  • Οτι και να σου πω ισως φανει κουτο με οσα περνας,χαιρομαι που δεν χανεις το χιουμορ σου.Να θυμασαι παντα οτι η ζωη ειναι ωραια,ακομη και απο το καροτσακι.

  • Νομίζω δεν έχω λόγια να περιγράψω αυτό που αισθάνομαι. ΣΕ ευχαριστώ για τη δύναμη που μου δίνεις να συνεχίσω να ζω. Να είσαι καλα

  • Μέσα από μια εκπομπή
    σε γνώρισα.
    Είσαι ήρωας αγόρι μου.
    Είσαι αετός .
    Έχεις δύναμη ψυχής.
    Θα διαβάσω τα βιβλία σου και
    θα περιμένω με αγωνία το νέο βιβλίο σου .

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *